vrijdag 3 november 2017

Even bijpraten

   Het is alweer veel te lang geleden dat ik op mijn Nederlandse Blog heb geschreven! Daarom even bijpraten.

   Natuurlijk ben ik heel benieuwd hoe het jullie in de afgelopen weken is vergaan. En of jullie al wennen aan het uurtje terug op de klok waardoor 's middags de lampen weer wat vroeger aan gaan.
Het is echt herfst, na een onverwachte piek in de temperatuur blijft het nu laag in aanloop naar de winter. En die is er sneller dan je denkt! Vooral als je ziet dat er al weer een week Kerstspullen in sommige winkels liggen; mij gaat dat wat te ver. Ondanks dat ik aan het bestaan van Sinterklaas twijfel, blijf ik toch trouw aan deze Nederlandse traditie.

   De reden waarom ik lang niet heb geblogd is dat het schrijven lekker veel tijd in beslag neemt.
@abandonment_issuez (Instagram)
Ik geniet van het schrijven van mijn Engelse verhalen die geïnspireerd zijn op foto's van verlaten panden in alle maten en soorten. De fotografen die zo lief zijn om mij hun prachtige foto's te lenen, zijn zelf ook enthousiast over de verhalen mag blijken uit de feedback. Een voorbeeldje hiervan zie je in de foto waar de reactie van @abandonment_issuez (Instagram) mij bijzonder ontroert.
@sean_explore (Instagram)
Vooral omdat hij mij vertelde dat hij nooit boeken las maar door mijn verhalen is gaan lezen.

 Hetzelfde geldt voor @sean_explore (Instagram) die een 'Shout Out' voor mij op zijn Instagram account heeft gezet, ook deze laat ik hier zien; twee trouwe ambassadeurs die ik een warm hart toedraag!! Klik even op de link om hun accounts te bezoeken!
Wat fijn om te weten dat deze 2 mensen zijn gaan lezen! Want iedereen zou lezen fijn moeten vinden!

   En de verhalen worden grif gelezen! De bezoekersaantallen en unieke klicks op de verhalen lopen snel op. De feedback van anderen is ook bemoedigend!

   Mijn eigen 'Urbex' account op Instagram mag zich verheugen op een groeiend aantal volgers en likes. Ik verzin niet alleen 'Urbex' (Urbex staat voor Urban Explorers) verhalen maar mag het urbexen zelf ook graag doen! Graag benadruk ik nog even de erecode van de Urbexers: 'Je neemt alleen foto's en je laat alleen voetstappen achter'. Dus een groot respect voor de panden en aanwezige eigendommen!

   Dit brengt mij bij mijn andere passie: fotograferen. Dit doe ik al vanaf het moment dat ik een eigen camera had en de liefde groeide toen ik van lieve kennissen de analoge spiegelreflex camera van wijlen zijn moeder kreeg. Uiteraard heb ik die nog.
   In de vakanties draaide mijn digitale Olympus E400 overuren maar werd de laatste jaren vaak vervangen door een 'gewone' camera die in mijn jaszak mee kon. Het meezeulen van de grote cameratas was vaak een heel gedoe. Een cameratas die overigens 25 jaar mijn metgezel is geweest in Europa en Australië! Nu is hij vervangen door een 'camera bag slingshot' die je op je rug draagt en bliksemsnel naar voren kunt schuiven om de camera te pakken. Zelfs het statief kan mee.
De trouwe ouwe die er overigens nog als nieuw uitziet, is nu voor de nodige kabels en de snapshot camera's die niet mee hoeven.  En ik geniet weer van het fotograferen met mijn Olympus die voor mij nog jaren mee kan!!
Foto: Helen Varras

   Het leven neemt een fijne wending en ik kijk uit naar mijn toekomst. Ik hoop van harte dat dit ook voor jullie geldt!

   Kijk naar buiten, niet naar binnen en vooral niet achterom. Buiten is zo veel moois te beleven! In beeld en verhaal!



Lieve herfstgroet,

Helen

woensdag 27 september 2017

Beetje leeg....

.... maar geen, zoals dit in goed Engels heet, 'writers block'

Ken je dat gevoel dat je hoofd en lijf zoveel energie bevatten dat je er een lamp mee zou kunnen laten branden? Of alle schijnwerpers van een stadion!!
Zo'n week heb ik achter de rug en nog is mijn energie niet op, er is nog genoeg.
Toch voel ik mij een beetje leeg. Leeggeschreven is een betere benaming.

De energiestoot krijg ik altijd gratis van de herfst; de prachtige kleuren, de schitterende wolkenpartijen, de koele lucht die je mag inademen. Er is zoveel te zien, te ruiken en te beleven!
Dan word ik uit mijn zomerslaap gewekt. Eerst kleine plaagstootjes en daarna barst het los!
En als je dan ook nog met een goede vriend praat over de gedeelde liefde voor de Scandinavische winters, ja, dan komen de grote energiestoten.

Mijn lijf werd actiever (val je weer van af) en mijn hersens werkten op volle toeren: de verhalen stapelden zich op en vlogen op 'papier'. Vanuit een kort verhaal vormden zich ineens 4 verhalen en er horen er nog twee bij te komen. Ik zit er aan te denken om dat in een e-book vorm als toegift bij mijn eerst volgende boek cadeau te doen. Het is hetzelfde genre; nog even over puzzelen.

De najaarskleuren nodigden ook uit een cover voor mijn volgende boek te maken en nee, ik verklap nog niets! Binnenkort ook praten over een trailer voor dit boek. Spannend vooral omdat dit mijn eerste trailer wordt.
Goed, de verhalen.... in het Nederlands komt er op dit moment weinig uit. Op de achtergrond werk ik aan mijn roman, ook daarvoor zijn de ideeën nog lang niet opgedroogd.
Nu is de aandacht voor de verhalen in het Engels op mijn Blog 'Helen Varras' Story Book', daar is meer dan voldoende inspiratie voor.
Ik droom er niet van (of over) maar word toch 's morgen wakker met ideeën en plannen en ondanks dat ik een vast schema (discipline!!!) aan wil houden, gebeurt het dat ik direct na het ontbijt achter mijn laptop zit en de andere taken naar de middag verschuif. Of ik maak dan aantekeningen of ik schrijf het korte verhaal.

Vorige week heb ik meerdere verhalen geschreven, ook daar haal ik energie uit behalve dat ik het er in stop. Alleen de twee van vrijdag en zondag vroegen meer energie dan ik verwacht had.
Het eerste is 'Anxiety', geïnspireerd door een foto ergens in een verlaten huis genomen.
Ik mocht zelf kiezen welke foto en er waren geen richtlijnen dus ook geen achtergrondverhaal. Dat laatste vooral op mijn verzoek. Zo'n 'abandoned' foto laat ik graag zelf spreken. Ik kijk er naar en kruip er in. De voorwerpen maar ook zeker de manier waarop de fotograaf er naar gekeken heeft, wil ik in mij kunnen opnemen. Waar de fotograaf het hele pand gezien heeft, zie ik alleen maar iets binnen een klein kader.

Geen enkele fotograaf heeft hier bezwaren tegen gehad. Ze willen ook geen van allen het verhaal voordat het op mijn Blog geplaatst wordt, lezen. En heel vaak gebeurt het (vaker wel dan niet) dat het verhaal soms kippenvel bezorgend overeenkomt met de gevoelens van de fotograaf in het betreffende pand. Dat ervaren we dan beiden als heel bijzonder en soms een beetje onaards.

Toen ik door de schitterende galerie van Cameron and Evans Fine Art Photography bladerde, trof mij steeds opnieuw de misschien wel minst mystieke foto. Een foto die mijn hart raakte, waar ik veel verdriet en soms angst in zag. Het origineel werd mij gemaild en schermgroot heb ik het op mij in laten werken.
Daarna ben ik gaan schrijven en schrijven. Ik werd niet de hoofdpersoon maar was wel getuige van zijn enorme verwarring en zijn angst. Het was goed dat hij tegen het eind van het verhaal niet meer bestond; ik raakte emotioneel bij hem betrokken. Het verbaasde mij niet dat mij later verteld werd dat de fotograaf en zijn partner in dat huis enorm veel verdriet ervoeren.

Na dit verhaal had ik op korte termijn een tegenhanger nodig. Niet dat ik rond bleef lopen met 'Anxiety' - ik kon daar gewoon afstand van nemen - maar nu zocht ik naar liefde, romantiek.
Hiervoor gebruikte ik een foto van een Ierse hobby fotograaf.
Ook deze foto bleef maar roepen "ik, ik, ik....". Hetzelfde ritueel, kijken en er inkruipen. Helemaal tot de gedoofde haard op de achtergrond. En zo werd 'Wind of Seasons' geboren. Een verhaal dat zich in Noord Ierland afspeelt. En het begint zoals met alle verhalen, natuurlijk niet in deze tijd.
De hoofdpersoon is uiteraard niet biografisch -zo oud ben ik niet en alle verhalen zijn pure fictie - maar zij en ik delen wel onze liefde voor de herfst.
Eenmaal de laatste woorden geschreven, kwam ik terug in de werkelijkheid en was ik zelfs verbaasd dat ik in mijn eigen keuken zat en niet op een klif aan een woeste zee stond.
Photo: Helen Varras

En daarna was ik een beetje leeg.

Gelukkig kan ik ook
hier genieten van de wind en het uitzicht. Ik deed dat vorige week en maakte bijgaande foto. Het kijken hiernaar houdt het energiepeil in mijn batterijtje op orde!

Ik wens jullie een prachtige herfst!

Helen

woensdag 6 september 2017

Druk, druk druk....

Wie is dat niet tegenwoordig.

Niet iedereen kan het zich veroorloven niets te gaan zitten doen terwijl het geld binnenstroomt, al of niet als rente uit een opgebouwd kapitaal of een onverwachtse meevaller van welke loterij dan ook.

Beide opties zijn niet op mij van toepassing, een vaste baan zou ik graag willen hebben maar heb in dit geval mijn leeftijd niet (meer) mee en heb mij - overigens geheel onvrijwillig - aan moeten sluiten bij het legertje werkloze 55-plussers dat niet meer aan de bak schijnt te kunnen komen maar daar wel enorm z'n best voor doet. En dat terwijl ik toch 4 talen spreek!! :-)
Gelukkig dat schrijven mijn passie is en 'selfpublishing' dankzij het internet mogelijk is, maar nog steeds voorziet het mij niet van het broodnodige inkomen! Wie durf het met mij aan??

Naast het schrijven zoek ik een koper of kopers voor de inhoud van het poppenmuseum van wijlen mijn moeder.
Mijn moeder verzamelde antieke, oude, karakter en levensechte poppen. Een verzameling die zij aanvulde met kleertjes, meubeltjes, echte en miniatuur kinderwagens, wiegjes en babystoelen en kinderserviesjes.
Na haar dood hebben hele lieve vrienden zich daarover ontfermd en een naar mijn moeder vernoemd museum ingericht. Helaas kampen deze lieve vrienden met gezondheidsproblemen en moet het museum opgeheven worden; de inhoud is te koop, of in zijn geheel of in 'onderdelen'.
Mocht één van mijn lezers belangstelling hebben dan graag contact met mij opnemen via het formulier op dit blog.

Ook mijn eigen inrichting moet opgeruimd worden, wat kan een mens allemaal 'verzamelen' in zoveel jaren van zijn (haar) bestaan! En dan heb ik het niet eens over de enorme hoeveelheid boeken!!

Dan is er nog het onderhoud van huis en tuin, ik ben dus even heel erg blij dat het vandaag echt herfstweer is waardoor ik zonder schuldgevoelens binnen aan de slag kan.

Wat ik ook heb gedaan de afgelopen weken, is de vertaling van mijn eerste boekje 'Observaties' dat  nu in het Engels als 'All Sorts Of People !' te koop is. Wereldwijd op vrijwel alle sites waar e-boeken besteld en gedownload worden. Meer informatie op deze pagina waar ik ook de rechtstreekse links naar de verkooppunten op een rijtje heb gezet.
De statistieken vertellen me dat de pagina goed bezocht wordt! Sluit je dus aan bij de eerdere bezoekers... (dank!)

Terwijl ik naar de regen kijk, luister naar klassieke muziek en mijn blog bijwerk, zie ik mij ondanks de noodzaak voor een inkomen, toch als een heel gelukkig mens dat jullie veel gezondheid wenst!

Helen