woensdag 27 september 2017

Beetje leeg....

.... maar geen, zoals dit in goed Engels heet, 'writers block'

Ken je dat gevoel dat je hoofd en lijf zoveel energie bevatten dat je er een lamp mee zou kunnen laten branden? Of alle schijnwerpers van een stadion!!
Zo'n week heb ik achter de rug en nog is mijn energie niet op, er is nog genoeg.
Toch voel ik mij een beetje leeg. Leeggeschreven is een betere benaming.

De energiestoot krijg ik altijd gratis van de herfst; de prachtige kleuren, de schitterende wolkenpartijen, de koele lucht die je mag inademen. Er is zoveel te zien, te ruiken en te beleven!
Dan word ik uit mijn zomerslaap gewekt. Eerst kleine plaagstootjes en daarna barst het los!
En als je dan ook nog met een goede vriend praat over de gedeelde liefde voor de Scandinavische winters, ja, dan komen de grote energiestoten.

Mijn lijf werd actiever (val je weer van af) en mijn hersens werkten op volle toeren: de verhalen stapelden zich op en vlogen op 'papier'. Vanuit een kort verhaal vormden zich ineens 4 verhalen en er horen er nog twee bij te komen. Ik zit er aan te denken om dat in een e-book vorm als toegift bij mijn eerst volgende boek cadeau te doen. Het is hetzelfde genre; nog even over puzzelen.

De najaarskleuren nodigden ook uit een cover voor mijn volgende boek te maken en nee, ik verklap nog niets! Binnenkort ook praten over een trailer voor dit boek. Spannend vooral omdat dit mijn eerste trailer wordt.
Goed, de verhalen.... in het Nederlands komt er op dit moment weinig uit. Op de achtergrond werk ik aan mijn roman, ook daarvoor zijn de ideeën nog lang niet opgedroogd.
Nu is de aandacht voor de verhalen in het Engels op mijn Blog 'Helen Varras' Story Book', daar is meer dan voldoende inspiratie voor.
Ik droom er niet van (of over) maar word toch 's morgen wakker met ideeën en plannen en ondanks dat ik een vast schema (discipline!!!) aan wil houden, gebeurt het dat ik direct na het ontbijt achter mijn laptop zit en de andere taken naar de middag verschuif. Of ik maak dan aantekeningen of ik schrijf het korte verhaal.

Vorige week heb ik meerdere verhalen geschreven, ook daar haal ik energie uit behalve dat ik het er in stop. Alleen de twee van vrijdag en zondag vroegen meer energie dan ik verwacht had.
Het eerste is 'Anxiety', geïnspireerd door een foto ergens in een verlaten huis genomen.
Ik mocht zelf kiezen welke foto en er waren geen richtlijnen dus ook geen achtergrondverhaal. Dat laatste vooral op mijn verzoek. Zo'n 'abandoned' foto laat ik graag zelf spreken. Ik kijk er naar en kruip er in. De voorwerpen maar ook zeker de manier waarop de fotograaf er naar gekeken heeft, wil ik in mij kunnen opnemen. Waar de fotograaf het hele pand gezien heeft, zie ik alleen maar iets binnen een klein kader.

Geen enkele fotograaf heeft hier bezwaren tegen gehad. Ze willen ook geen van allen het verhaal voordat het op mijn Blog geplaatst wordt, lezen. En heel vaak gebeurt het (vaker wel dan niet) dat het verhaal soms kippenvel bezorgend overeenkomt met de gevoelens van de fotograaf in het betreffende pand. Dat ervaren we dan beiden als heel bijzonder en soms een beetje onaards.

Toen ik door de schitterende galerie van Cameron and Evans Fine Art Photography bladerde, trof mij steeds opnieuw de misschien wel minst mystieke foto. Een foto die mijn hart raakte, waar ik veel verdriet en soms angst in zag. Het origineel werd mij gemaild en schermgroot heb ik het op mij in laten werken.
Daarna ben ik gaan schrijven en schrijven. Ik werd niet de hoofdpersoon maar was wel getuige van zijn enorme verwarring en zijn angst. Het was goed dat hij tegen het eind van het verhaal niet meer bestond; ik raakte emotioneel bij hem betrokken. Het verbaasde mij niet dat mij later verteld werd dat de fotograaf en zijn partner in dat huis enorm veel verdriet ervoeren.

Na dit verhaal had ik op korte termijn een tegenhanger nodig. Niet dat ik rond bleef lopen met 'Anxiety' - ik kon daar gewoon afstand van nemen - maar nu zocht ik naar liefde, romantiek.
Hiervoor gebruikte ik een foto van een Ierse hobby fotograaf.
Ook deze foto bleef maar roepen "ik, ik, ik....". Hetzelfde ritueel, kijken en er inkruipen. Helemaal tot de gedoofde haard op de achtergrond. En zo werd 'Wind of Seasons' geboren. Een verhaal dat zich in Noord Ierland afspeelt. En het begint zoals met alle verhalen, natuurlijk niet in deze tijd.
De hoofdpersoon is uiteraard niet biografisch -zo oud ben ik niet en alle verhalen zijn pure fictie - maar zij en ik delen wel onze liefde voor de herfst.
Eenmaal de laatste woorden geschreven, kwam ik terug in de werkelijkheid en was ik zelfs verbaasd dat ik in mijn eigen keuken zat en niet op een klif aan een woeste zee stond.
Photo: Helen Varras

En daarna was ik een beetje leeg.

Gelukkig kan ik ook
hier genieten van de wind en het uitzicht. Ik deed dat vorige week en maakte bijgaande foto. Het kijken hiernaar houdt het energiepeil in mijn batterijtje op orde!

Ik wens jullie een prachtige herfst!

Helen

woensdag 6 september 2017

Druk, druk druk....

Wie is dat niet tegenwoordig.

Niet iedereen kan het zich veroorloven niets te gaan zitten doen terwijl het geld binnenstroomt, al of niet als rente uit een opgebouwd kapitaal of een onverwachtse meevaller van welke loterij dan ook.

Beide opties zijn niet op mij van toepassing, een vaste baan zou ik graag willen hebben maar heb in dit geval mijn leeftijd niet (meer) mee en heb mij - overigens geheel onvrijwillig - aan moeten sluiten bij het legertje werkloze 55-plussers dat niet meer aan de bak schijnt te kunnen komen maar daar wel enorm z'n best voor doet. En dat terwijl ik toch 4 talen spreek!! :-)
Gelukkig dat schrijven mijn passie is en 'selfpublishing' dankzij het internet mogelijk is, maar nog steeds voorziet het mij niet van het broodnodige inkomen! Wie durf het met mij aan??

Naast het schrijven zoek ik een koper of kopers voor de inhoud van het poppenmuseum van wijlen mijn moeder.
Mijn moeder verzamelde antieke, oude, karakter en levensechte poppen. Een verzameling die zij aanvulde met kleertjes, meubeltjes, echte en miniatuur kinderwagens, wiegjes en babystoelen en kinderserviesjes.
Na haar dood hebben hele lieve vrienden zich daarover ontfermd en een naar mijn moeder vernoemd museum ingericht. Helaas kampen deze lieve vrienden met gezondheidsproblemen en moet het museum opgeheven worden; de inhoud is te koop, of in zijn geheel of in 'onderdelen'.
Mocht één van mijn lezers belangstelling hebben dan graag contact met mij opnemen via het formulier op dit blog.

Ook mijn eigen inrichting moet opgeruimd worden, wat kan een mens allemaal 'verzamelen' in zoveel jaren van zijn (haar) bestaan! En dan heb ik het niet eens over de enorme hoeveelheid boeken!!

Dan is er nog het onderhoud van huis en tuin, ik ben dus even heel erg blij dat het vandaag echt herfstweer is waardoor ik zonder schuldgevoelens binnen aan de slag kan.

Wat ik ook heb gedaan de afgelopen weken, is de vertaling van mijn eerste boekje 'Observaties' dat  nu in het Engels als 'All Sorts Of People !' te koop is. Wereldwijd op vrijwel alle sites waar e-boeken besteld en gedownload worden. Meer informatie op deze pagina waar ik ook de rechtstreekse links naar de verkooppunten op een rijtje heb gezet.
De statistieken vertellen me dat de pagina goed bezocht wordt! Sluit je dus aan bij de eerdere bezoekers... (dank!)

Terwijl ik naar de regen kijk, luister naar klassieke muziek en mijn blog bijwerk, zie ik mij ondanks de noodzaak voor een inkomen, toch als een heel gelukkig mens dat jullie veel gezondheid wenst!

Helen


vrijdag 25 augustus 2017

Verslaafd aan Verbouwen (kort verhaal)

   Carel verheugde zich buitengewoon op zijn pensioen.
Als hem gevraagd werd wat hij daarna ging doen zei hij vol overtuiging: "Verbouwen!!".

   De jongste uit een gezin met 3 jongens: Anton, Bernhard en Carel - de C in plaats van de verwachte K was dus door zijn ouders weloverwogen gekozen.
Een gezin waar iedereen de handen uit de mouwen stak en de kinderen zich al vroeg bewust waren van hun kwaliteiten. En Carel had er vele, sommige deelde hij met anderen maar het verbouwen was van hem.
Niet dat Carel in de gaten had dat anderen afgeleerd hadden zich er mee te bemoeien, daarvoor stond hij te hoog op zijn voetstuk. Daar niet door anderen op gezet maar door zichzelf.

   Hij verheugde zich zó ontzettend op zijn pensioen en de verbouwing waarvan de tekeningen al lang klaarlagen, dat hij niet in de gaten had dat hij hierdoor zijn werk verwaarloosde en de collega's met minder raad en daad terzijde stond. Niemand op kantoor vond het laatste een probleem, integendeel. Maar het eerste wel en ook zijn werkgever kon niet wachten tot Carel vertrok.
Na zo veel jaren vaste dienst was zijn baas nog wel zo netjes een ontroerende afscheidsreceptie te organiseren waar Carel (en op de 5e plaats zijn vrouw Anna) in het middelpunt van de belangstelling stond.
Een receptie waarvan de foto's thuis aan de muur hingen en waar Carel nog graag over mocht praten.

   Hij kon er niet onderuit; de vakantie met Anna, dat had hij haar beloofd en zij verheugde zich op een paar weken alleen met haar man. Want daarna wist Anna (de oudste uit een gezin met 5 dochters: Anna, Bertha, Chrisje, Doortje en Elsje - de ouders waren goede vrienden van de ouders van Carel) begon de grote verbouwing en de volgende vakantie zou nog lang op zich laten wachten.

   Helaas voor Anna was deze vakantie niet zo leuk als ze gehoopt had. Ze lagen veel op het strand; Carel op zijn buik waar hij zijn zelf geschreven en meegebrachte verbouwingsdraaiboek steeds weer opnieuw las.
En tijdens de etentjes in het hotel wist hij over niets anders te praten; ze werd stapelgek van hem en verlangde op een gegeven moment zelfs naar huis waar Carel zich eindelijk kon uitleven.

   Ze waren nu een aantal jaren verder en de grote verbouwing was een feit. Ontegenzeggelijk was Anna blij met het resultaat want eerlijk is eerlijk, verbouwen kon Carel!
Maar tot Anna's grote schrik bleef Carel verbouwen. Niet zo ingrijpend meer als eerst, daar was geen ruimte meer voor, maar toch. Soms had ze het gevoel dat hij het liefst van voren af aan begon en met sommige dingen deed hij dat ook. Vooral de afwerking van het timmer-, verf- en metselwerk. Hij bleef schuren, zagen, bikken en metselen. Horendol werd ze, ze kon steeds slechter tegen die eeuwige herrie. Carel kon er steeds beter tegen: hij vertikte het om oorbeschermers te dragen en had niet in de gaten dat Anna steeds harder moest praten en de televisie steeds een streepje in geluid omhoog ging.

   Eindelijk ging Carel accoord met het voorstel van Anna om er eventjes twee weken tussenuit te gaan in eigen land. Wederom geen succes; na een daverende ruzie midden op de Hoge Veluwe, keerde Carel in zijn eentje terug naar zijn verbouwing.
Anna, die had gedacht dat ze de komende anderhalve week alleen niet leuk zou vinden, genoot met volle teugen van de stilte van de natuur en de leuke gesprekken met de mensen in de stad. Zelfs alleen op een terrasje zitten vond ze leuk en ze begon de stem van Carel, inclusief zijn lofprijzingen aan zijn eigen adres, steeds minder te missen.
Helaas kwam er voor Anna een einde aan deze rust en moest ze terugkeren naar Carel. Maar niet voordat ze een prachtig plan had bedacht om hem het zwijgen op te leggen en een einde te maken aan zijn verbouwingsverslaving.

   Zoals ze wel wist, kreeg ze bij thuiskomst een ellenlange update over wat hij in de anderhalve week gepresteerd had, dat hij alle diepvriesmaaltijden had opgemaakt en hoe laat ze vandaag konden eten. Over Anna's solitaire vakantie werd niets gevraagd. Dit sterkte haar in de overtuiging dat ze zelfs minder opvallend was dan een baksteen en haar besluit stond vast. Ze had er schoon genoeg van en begon de volgende dag vol overgave aan haar voorbereidingen waarvoor ze enkele uren in de stad doorbracht.

   Eindelijk was het dan zover, de Grote Dag met hoofdletters, De Dag dat zij de touwtjes in handen ging nemen.
   Terwijl Carel direct na de lunch even op de bank zijn ogen ging sluiten om nieuwe krachten op te doen - en dat ontaarde altijd in een half uur diepe slaap met bijbehorend gesnurk - verdween Anna naar haar auto waar ze met grote moeite het zware pak uit de kofferbak tilde en naar de garage bracht. De vrolijke linten tot een ingewikkelde strik geknoopt,  trilden onder de inspanning van haar spieren. Met een zucht van opluchting zette ze het ding op de werkbank.
Daarna liep ze op haar tenen naar boven terwijl ze Carel beneden hoorde snurken.

   Geheel verdiept in de uitvoering van haar volgende plan, hoorde ze niet dat Carel wakker was geworden en zonder naar Anna te zoeken, weer naar de garage was gelopen om zijn werkzaamheden te hervatten.
Anna bekeek net haar ietwat uitgezakte halfnaakte lichaam in de grote passpiegel toen ze de cirkelzaag hoorde aanslaan. De cirkelzaag die ze voor Carel had gekocht, de verrassing die hij niet had mogen uitpakken. Nog niet tenminste......

   De enorme schreeuw die door merg en been ging, deed de haren op Anna's lijf recht op staan. Zonder nadenken holde ze naar beneden, de deur uit de garage in waar ze een bijna onherkenbare Carel vond die met lege ogen naar de verzameling ladders, planken en andere bouwmaterialen in de rekken aan het plafond staarde. Naast hem lag de cirkelzaag; de linten vastgelopen in de draaiende as die nog steeds met veel lawaai zijn omwentelingen maakte.

   Anna wist niet of ze lachen of huilen moest, zo had ze Carel nu ook weer niet het zwijgen willen opleggen; dat had ze op een hele andere manier willen doen. Teleurgesteld en verdrietig keek ze omlaag langs haar lijf naar het uiterst pikante rode lingerie setje en dacht: "Toch nog voor niets gekocht..."

Helen